PodstSygn.doc

gdy problem w sieci TPSA to pytaj postaram sie odpowiedziec

2 linia -bez promocji 122 zł w promocji 1,22 zł z chwilą instalacji 2 lini deklarujesz jaki abonament reflektujesz materialy odnosnie lini abonenckich-parametry wysłalem :) ale jeszcze tu podaje moze komus sie przyda Sygnalizacją nazywamy proces nadawania, przesyłania i odbioru sygnałów sterujących. Z punktu widzenia sterowania, sygnalizację można podzielić na abonencką i międzycentralową. W każdej z nich można wyróżnić sygnalizację liniową i rejestrową. Sygnalizacja liniowa to proces związany z przekazywaniem danych o wynikach obserwacji stanu łącza i zespołów obsługowych, takich jak np. podniesienie mikrotelefonu, odłożenie itp. Sygnalizacja rejestrowa to proces związany z przekazywaniem danych niezbędnych do zestawienia drogi połączeniowej, takich jak: dane numerze abonenta wywołującego itp. Rodzaje sygnalizacji abonenckiej Sygnalizacja abonencka zapewnia komunikację między abonentem lub terminalem abonenckim z systemem telekomunikacyjnym. Tak więc możemy powiedzieć, że sygnalizacja abonencka wstępuje na łączu abonenckim. Jak już wspomniano łącze abonenckie może być wykorzystywane tylko przez jednego abonenta, lub w drugim w tej chwili rodzącym się rozwiązaniu może być wspólne dla grupy abonentów (Systemy CATV, Systemy dostępu radiowego, czy systemy dostępowe wykorzystujące styki V5.1 i V5.2). Możemy wyróżnić następujące rodzaje sygnalizacji abonenckiej: sygnalizacja analogowa ASS1, sygnalizacja cyfrowa DSS1, sygnalizacja wspólnego dostępu BCC. Historycznie pierwszą, stosowaną praktycznie przez całe pierwsze sto lat telefonu jest sygnalizacja analogowa. Abonent może przesyłać do centrali następujące sygnały liniowe: zapotrzebowanie na obsługę - podniesienie mikrotelefonu w celu wywołania centrali, przyjęcie rozmowy - podniesienie mikrotelefonu w odpowiedzi na sygnał dzwonienia, zakończenie rozmowy - odłożenie mikrotelefonu, żądanie dodatkowej obsługi w trakcie rozmowy - stuknięcie w widełki (kalibrowana przerwa) oraz następujące sygnały rejestrowe: numer katalogowy abonenta żądanego, prefiksy usług, numer usługi. Abonenckie sygnały liniowe są przesyłane do centrali w sposób stałoprądowy (prąd stały płynie lub nie). Sygnał zapotrzebowania ma obsługę oraz sygnał przyjęcia rozmowy są nadawane przez zamkniecie obwodu prądu stałego w chwili podniesienia mikrotelefonu. Sygnał żądania dodatkowej obsługi w trakcie rozmowy (przekazanie rozmowy, rozmowa konferencyjna) jest na ogół realizowany przez krótkotrwałą przerwę obwodu prądu stałego (stuknięcie w widełki). Analogicznie sygnał zakończenia rozmowy to przerwa w obwodzie prądu stałego w momencie odłożenia mikrotelefonu. Sygnalizacja rejestrowa w systemie analogowym ASS1 może być przesyłana na dwa sposoby impulsowy (dekadowy) oraz DTMF (wieloczęstotliwościowy). Historycznie stosowany był tylko sposób impulsowy, i praktycznie realizowany przez tarczę numerową, a potem przez klawiaturę. W klasycznej telefonii w łączu abonenckim cyfra nadawana jest to cyfrze (na zakładkę overlap), w przeciwieństwie do np. telefonii komórkowej lub w sieci ISDN, a ogólnie w systemach o współdzielonym kanale sygnalizacyjnym, gdzie cyfry są nadawane w jednej wiadomości ( en-bloc) Impulsowy sposób sygnalizacji abonenckiej polega na przekazywaniu kolejnych cyfr przez generację kolejnych przerw, z częstotliwością 10 Hz, przy współczynniku wypełnienia w Polsce (typ A tarczy) równym 2, nazywanym stosunkiem czasu przerwy do czasu zwarcia. Na rysunku 2.1 przedstawiono wykres prądu w przypadku wyboru przez abonenta dwóch kolejnych cyfr 2 i 3. Rys 2.1.Wykres prądu dla przypadku dwóch kolejnych cyfr 2 i 3 Impulsowy sposób sygnalizacji jest mało efektywne z powodu stosunkowo długiego czasu przekazywania numeru, a ponadto sygnał o częstotliwości 10 Hz jest sygnałem z poza pasma telefonicznego i jako taki nie jest przenoszony przez centrale telefoniczne, co uniemożliwia abonentom przesyłania między sobą informacji sterujących, potrzebnych dla sterowania niektórymi usługami, i urządzeniami np. centrale abonenckie, automatyczne sekretarki itp. Wieloczęstotliwościowy sposób przekazywania informacji wybierczych jest wolny od wad sposobu impulsowego. Dla przekazania informacji w tym systemie przekazywany sygnał jest zawsze złożony z dwóch sygnałów każdy o innej częstotliwości. Pełna klawiatura wybiercza ma 16 klawiszy, jednak w najczęściej używana jest 12 klawiszowa. Częstotliwości odpowiadające każdej cyfrze wchodzą w skład dwóch grup, z których każda składa się czterech częstotliwości, obie grupy są od siebie oddzielone. Stosowany kod nazywa się kodem 2/1/4. Częstotliwości obu grup oraz ich przyporządkowanie poszczególnym cyfrom przedstawiono na rys 2.2. 1209 1336 1477 1633 697 1 2 3 A 770 4 5 6 B 852 7 8 9 C 941 * 0 # D Rys. 2.2. Klawiatura wybiercza DTMF Częstotliwości są tak dobrane aby nie były względem siebie harmoniczne, oraz aby nie występowały w sygnale mowy. Jak już wspomniano sygnalizacja abonencka służy do komunikacji abonenta, a ściślej użytkownika z systemem. Dotychczas przedstawiliśmy sygnały jakie abonent wysyła do systemu, teraz trzeba omówić sygnały jakimi system (centrala) odpowiada abonentowi. System odpowiada zwyczajowo sygnałami tonowymi, chociaż w wielu nowocześniejszych systemach komunikacja odbywa się z wykorzystaniem tekstu. Centrala telefoniczna wysyła do abonenta następujące sygnały tonowe: sygnał zgłoszenia, zwrotny sygnał wywołania (potwierdzenie sygnału dzwonienia), sygnał zajętości, sygnał marszrutowania, sygnał specjalny. Ponadto w ostatnim okresie rozwoju telekomunikacji coraz częściej stosuje się komunikaty słowne. Do niektórych abonentów centrala wysyła dodatkowo sygnały związane z zaliczaniem rozmów. Są to sygnały: sygnał zmiany biegunowości zasilania pętli abonenta wywołującego w momencie zgłoszenia się abonenta wywołującego, oraz sygnały telezaliczania, wysyłane do abonenta wywołującego synchronicznie z inkrementacją licznika rozmów. Sygnały telezalicznia mają postać impulsów w o częstotliwości 16 kHz. To, że udało się zbudować globalny system najpierw telefoniczny, a później telekomunikacyjny zawdzięczamy temu, że dostatecznie wcześnie dostrzeżono zagadnienie sygnalizacji. Już w latach dwudziestych naszego stulecia powstał pierwszy system sygnalizacji międzycentralowej dla komunikacji międzynarodowej. Był to system sygnalizacji Nr 1. W kolejnych latach powstawały kolejne systemy, chociaż nie wszystkie opracowane zostały wdrożone, z różnych powodów np. wojny lub złych rozwiązań jak np. system Nr 6 praktycznie nie został wdrożony, gdyż nie spełnił stawianych nowoczesnemu systemowi oczekiwań. W latach osiemdziesiątych naszego stulecia opracowano system sygnalizacji wspólnokanałowej oznaczany jako CCITT Nr 7. lub CSS 7. jest system, w którym droga sygnalizacji nie musi się pokrywać z drogą rozmówną. Ideę wiązania drogi rozmównej i sygnalizacyjnej ilustruje rysunek 2.3. Można również powiedzieć, że jest to system specjalizowanej transmisji danych. opracowanych zgodnie z modelem warstwowym OSI. System został tak opracowany, że mimo już prawie dwudziestoletniego okresu stosowania ciągle jest rozwijany szczególnie w warstwie użytkownika. W pierwszym okresie był on przeznaczony dla stacjonarnych sieci telefonicznych z warstwą użytkownika TUP, później dla sieci ISDN z warstwą użytkownika ISUP, oraz dla sieci ruchowych z warstwą użytkownika. Rys.2.3. System sygnalizacji skojarzonej i nieskojarzonej sygnalizacja skojarzona (tradycyjna) sygnalizacja quasiskojarzona Poza system sygnalizacji Nr 7 pozostają jeszcze w użyciu dwa systemy regionalne, jeden dla Ameryki R1 oraz drugi dla Europy R2. System R2 ma dwie wersje analogową oraz cyfrową.


SYGNALIZACJA

Sygnalizacja jest to wymiana informacji (innych niż rozmówna)
związanych z zestawianiem i rozłączaniem połączeń oraz innym
sterowaniem połączeniami, a także zarządzaniem siecią, w sieciach
telekomunikacyjnych.

Można wyróżnić trzy różne obszary funkcjonowania sygnalizacji w
sieci:

przesyłanie informacji pomiędzy abonentami a węzłem komutacyjnym,

przesyłanie informacji w sieci międzycentralowej,

sygnalizacja wewnątrz centrali.

Sygnalizacja w łączu abonenckim spełnia dwie podstawowe funkcje:
nadzorczą i wybierczą.

Sygnalizacja międzycentralowa musi również spełniać dwie wymienione
funkcje, a dodatkowo realizuje także tzw. funkcje obsługowe.

Do funkcji nadzorczych można zaliczyć takie, które wykrywają lub
realizują zmianę stanu łącza, na przykład: wywołanie, zgłoszenie
się centrali, rozłączenie od strony abonenta wywołującego,
rozłączenie od strony abonenta wywoływanego.

Funkcje wybiercze są związane z procesem zestawiania połączenia, tj.
wysyłaniem i odbieraniem informacji adresowych. Informacje wybiercze
poza adresem mogą również zawierać sygnały dodatkowe, takie jak na
przykład żądanie przesłania kolejnej cyfry czy potwierdzenie odbioru
określonego sygnału.

Funkcje obsługowe zapewniają optymalizację wykorzystania sieci i
ułatwiają administrowanie nią. Do funkcji obsługowych należą:

wykrycie i przesłanie informacji dotyczącej wystąpienia blokady w
sieci,

informowanie o niedostępności wyposażenia na skutek uszkodzeń,

przesyłanie informacji taryfikacyjnych,

przesyłanie informacji alarmowych z bezobsługowych central lub
koncentratorów itd.

Często stosowana klasyfikacja sygnałów na sygnały nadzorcze i
wybiercze nie musi pokrywać się z klasyfikacją funkcji
sygnalizacyjnych. Klasyfikacja sygnałów na nadzorcze (liniowe) i
wybiercze (rejestrowe) odzwierciedla podział na sygnały przesyłane
między urządzeniami umieszczonymi w drodze rozmównej (np. zespołami
połączeniowymi) oraz urządzeniami sterującymi (rejestrami).

Sygnalizacja prądem stałym jest najczęściej realizowana poprzez
przerywanie pętli oraz, w niektórych przypadkach zmianą kierunku
płynącego w niej prądu. Pętla zawiera aparat abonenta, łącze i
wyposażenie centrali związane z tym łączem. Sygnalizacja prądem
stałym bywa również stosowana do wymiany informacji między
centralami. Niekiedy stosuje się także sygnalizację omawianego
rodzaju, w której wykorzystuje się tylko jeden z pary przewodów
łącza.

Sygnalizacja prądem przemiennym polega na przesyłaniu sygnałów o
określonych częstotliwościach mieszczących się w paśmie
telefonicznym, od 300 do 3400 Hz, (sygnalizacja w paśmie), bądź też
sygnałów o częstotliwościach spoza tego pasma (sygnalizacja poza
pasmem).

Zalety sygnalizacji w paśmie Zalety sygnalizacji poza pasmem

możliwość stosowania dla dowolnych typów łączy,

możliwość bezpośredniego przekazywania sygnalizacji w punktach
tranzytowych i końcowych systemów nośnych,

wymiana uszkodzonego odcinka łącza nie wymaga specjalnych zabiegów
technicznych (wymaganych na przykład w przypadku stosowania
sygnalizacji poza pasmem, w wydzielonym kanale),

próba zajęcia uszkodzonego łącza jest natychmiast wykrywana;
zwalniało z konieczności sprawdzania ciągłości kanału rozmównego,

całe pasmo rozmówne jest dostępne dla celów sygnalizacji (z
wyjątkiem obejmującym także częstotliwości, które mogą być
imitowane przez prądy rozmówne). niewrażliwość na zakłócenia
spowodowane prądami rozmównymi i związane z wykorzystywaniem
tłumików echa, a także na zakłócenia spowodowane połączeniami z
innymi rodzajami sygnalizacji,

możliwość przesyłania sygnałów w czasie trwania rozmowy, a w
niektórych przypadkach, również w czasie zestawiania połączenia,

prostota urządzeń związana z niewrażliwością na zakłócenia
pochodzące z pasma rozmównego oraz z możliwością ciągłego
przekazywania sygnalizacji.





Ze względu na logiczne powiązanie sygnalizacji z kanałem rozmównym
możemy wyróżnić:

sygnalizację skojarzoną z kanałem (ang. channel associated
signaling),

sygnalizację we wspólnym kanale (ang. common channel signaling).

Sygnalizacja skojarzona z kanałem ( informacje sygnalizacyjne związane
z konkretnym kanałem rozmównym są przesyłane w nim samym, bądź
też w kanale sygnalizacyjnym na stałe związanym z rozpatrywanym
kanałem rozmównym.

Sygnalizacja we wspólnym kanale ( informacje sygnalizacyjne przesyła
się w specjalnym, wydzielonym kanale, przypadającym na wiele kanałów
rozmównych. Identyfikacja informacji związanej z danym kanałem
następuje na podstawie nagłówka zawierającego adres tego kanału.
Takie rozwiązanie umożliwia wprowadzenie dużej różnorodności
sygnałów i elastycznego nimi operowania.

Sygnalizacja skojarzona z kanałem może być realizowana zarówno w
paśmie jak i poza pasmem (np. wykorzystując nieco szersze pasmo
kanału transmisyjnego, niż pasmo telefoniczne.).

W przypadku systemów cyfrowych, sygnalizacja skojarzona może być
realizowana w szczelinie i poza szczeliną (zwanej również
sygnalizacją ,,kanał w kanał").

Sygnalizacja prądem przemiennym we wspólnym kanale, jakkolwiek
teoretycznie mogłaby wykorzystywać pasmo kanałów rozmównych,
(kanał mógłby być wydzielony tylko logicznie), ze względów
praktycznych realizowana jest poza pasmem, czyli w fizycznie odrębnym
kanale.

Duża różnorodność istniejących sieci oraz dążenie do
maksymalnego wykorzystania ich właściwości w celu obniżenia kosztów
sygnalizacji doprowadziło do powstania bardzo wielu różnych systemów
sygnalizacyjnych. Na wybór określonego typu sygnalizacji w drodze
rozmównej wpływają przede wszystkim:

typ systemu komutacyjnego,

typ systemu transmisyjnego,

dostępne udogodnienia,

część systemu telekomunikacyjnego, w którym ma być realizowana
sygnalizacja.

Wpływ systemu komutacyjnego na sygnalizację można łatwo wyjaśnić
porównując:

system o sterowaniu bezpośrednim z wybierakami biegowymi

z systemem o sterowaniu scentralizowanym wyposażonym w rejestry.

W systemach biegowych trudno jest oddzielić funkcje nadzorcze od
wybierczych. Kolejne cyfry wybierane przez abonenta sterują
bezpośrednio wybierakami. Z tego powodu częstotliwość i
współczynnik wypełnienia impulsów wybierczych są uzależnione od
szybkości działania wybieraków. Czas wybierania w systemach biegowych
jest stosunkowo długi, podczas gdy czas między zakończeniem
wybierania a pojawieniem się sygnału dzwonienia - stosunkowo krótki.

W systemach wyposażonych w rejestry możliwe jest oddzielenie funkcji
nadzorczych i wybierczych. Sygnały wybiercze mogą być przesyłane
między rejestrami z szybkością niezależną od szybkości działania
pola komutacyjnego. Również forma sygnałów może być bardziej
dogodna do transmisji. Typowym rozwiązaniem jest w takich przypadkach
sygnalizacja wieloczęstotliwościowa (czyli pewien rodzaj sygnalizacji
prądem przemiennym).

Wprowadzenie sterowania programowanego węzłami komutacyjnymi
umożliwia zastosowanie sygnalizacji we wspólnym kanale.

Duży wpływ na wybór określonego typu sygnalizacji ma przyjęty
system transmisji.

W naturalnych łączach akustycznych najbardziej rozpowszechniona jest
sygnalizacja prądem stałym. Wynika to z jej prostoty, niezawodności i
stosunkowo niskiego kosztu.

W systemach transmisyjnych zwielokrotnionych częstotliwościowo
sygnalizacja prądem stałym nie może być stosowana. W takich
przypadkach korzysta się najczęściej z sygnalizacji prądem
przemiennym o częstotliwościach leżących w paśmie telefonicznym lub
nieco powyżej.

W systemach z sygnalizacją w paśmie konieczne są zabezpieczenia przed
błędnym zinterpretowaniem sygnału mowy jako informacji
sygnalizacyjnej.

Wadą sygnalizacji prądem stałym jest ograniczona w znacznym stopniu
liczba możliwych sygnałów. Wady tej nie mają na przykład systemy
sygnalizacji wieloczęstotliwościowej.

SYGNALIZACJA MIĘDZYCENTRALOWA

Sygnalizacja międzycentralowa prądem stałym jest ograniczona do
central biegowych oddalonych od siebie od kilku do kilkunastu
kilometrów.

Gdy odległość między centralami biegowymi jest większa stosuje się
sygnalizację prądem przemiennym o częstotliwości 50 Hz.

Przekazywanie sygnałów nadzorczych prądem stałym polega na ciągłym
przepływie prądu (pętla łącza zamknięta), braku prądu (pętla
otwarta) lub zmianie kierunku przepływu prądu w pętli.

Przekazywanie sygnałów za pomocą prądu przemiennego polega na
nadawaniu impulsów o różnym czasie trwania (od kilkudziesięciu do
kilkuset milisekund).

Sygnały wybiercze są przekazywane jako serie impulsów prądu stałego
lub przemiennego, liczące tyle impulsów, ile jednostek zawiera cyfra.
Sygnały takie nazywamy dekadowymi.

ITU-T Recommendations



SYGNALIZACJA MIĘDZYCENTRALOWA

System sygnalizacji nr 1

Jest to system wykorzystywany w centralach ręcznych. Częstotliwość
sygnalizacyjna wynosi 500 Hz, przerywana z częstotliwoscią 20 Hz.

System sygnalizacji nr 2

Przeznaczony do dwuprzewodowych połączeń półautomatycznych. Nigdy
nie był stosowany w ruchu międzynarodowym.

System sygnalizacji nr 3

Wykorzystywany przy połączeniach półautomatycznych i automatycznych,
dla łączy jednokierunkowych (tzn. połączenie inicjowane tylko z
jednej strony). Nie zalecany do stosowania w nowotworzonych
połączeniach międzynarodowych.

W systemie używa się jednej częstotliwości 2280 ( 30 Hz.

Sygnały wybiercze, czyli rejestrowe, składają się z cyfr
zawierających element startu (1), cztery elementy cyfry (w kodzie
binarnym naturalnym) oraz element stopu (0).

Elementowi 1 odpowiada włączenie częstotliwości 2280 Hz, a
elementowi 0 - jej brak.

Elementy przesyłane są jeden za drugim bez przerw między nimi.
Wysłanie jednego, sześcioelementowego sygnału wybierczego trwa 300 (
3 ms.

W przypadku sygnalizacji nadzorczej (liniowej) korzysta się z trzech
sygnałów elementarnych:

X - częstotliwość 2280 Hz, czas trwania 150 ( 30 ms;

XX - częstotliwość 2280 Hz, czas trwania 600 ( 120 ms;

S - cisza, czas trwania 100 ( 20 ms;

System sygnalizacji nr 4

System może być stosowany w przypadku łączy jednokierunkowych

Jest systemem sygnalizacji w paśmie.

Wykorzystuje dwie częstotliwości: 2040 i 2400 Hz.

Kod sygnałów nadzorczych (liniowych) wykorzystuje następujące
sygnały elementarne:

X - dwie częstotliwości (2040 i 2400 Hz), czas trwania 150 ( 30 ms;

X - częstotliwość 2040 Hz, czas trwania 100 ( 20 ms;

Y - częstotliwość 2400 Hz, czas trwania 100 ( 20 ms;

XX - częstotliwość 2040 Hz, czas trwania 350 ( 70 ms;

YY - częstotliwość 2400 Hz, czas trwania 350 ( 70 ms.

W przypadku sygnałów wybierczych (rejestrowych) stosowany jest kod
binarny o czterech elementach oddzielonych od siebie przerwami o czasie
trwania 35 ( 7 ms. Elementy mają tę samą długość co przerwy.
Logicznej jedynce odpowiada częstotliwość 2040 Hz, a logicznemu zeru
- 2400 Hz.

System sygnalizacji nr 4 jest szeroko wykorzystywany w połączeniach
międzynarodowych na terenie Europy.

System sygnalizacji nr 5

Wykorzystywany w łączach dwukierunkowych.

Sygnalizacja nadzorcza (liniowa) jest sygnalizacją typu wymuszonego,
tzn. odebranie sygnału nadanego z centrali A do B musi być
potwierdzone przez centralę B. Umożliwia to wykorzystywanie tego typu
sygnalizacji w kablach podmorskich używających systemów TASI.

Sygnały liniowe są tworzone z dwóch częstotliwości: 2400 i 2600 Hz.


Sygnalizacja wybiercza (rejestrowa) wykorzystuje kod " 2 z 6 " . Sześć
częstotliwości mieści się w zakresie od 700 do 1700 Hz (co 200 Hz).

System sygnalizacji R1

Jest to system sygnalizacji w paśmie.

Wykorzystywany głównie w Ameryce Północnej.

Umożliwia dwukierunkową eksploatację łączy.

Do sygnalizacji nadzorczej wykorzystuje się jedną częstotliwość
2600 Hz.

Sygnalizacja wybiercza jest realizowana przy użyciu kodu
wieloczęstotliwościowego " 2 z 6 " (częstotliwości od 700 do 1700 Hz).


Istnieją dwie wersje systemu R1: analogowa i cyfrowa.

System sygnalizacji R2

W wersji analogowej wykorzystywany w łączach jednokierunkowych.
Odmiana cyfrowa również w dwukierunkowych.

Sygnały nadzorcze wykorzystują częstotliwość spoza pasma
telefonicznego (3825 Hz) w wersji analogowej systemu R2.

W wersji cyfrowej używana jest szesnasta szczelina czasowa systemu PCM
30/32.

Do sygnalizacji wybierczej używany jest kod " 2 z 6 " , przy czym
częstotliwości leżą w paśmie (540 do 1140 Hz dla sygnałów
" wstecz " i 1380 do 1980 Hz dla sygnałów " w przód " ).

Sygnalizacja jest typu wymuszonego i może być stosowana zarówno dla
łączy dwu- jak i czteroprzewodowych.

System sygnalizacji R2 jest wykorzystywany szeroko w wielu krajach
europejskich, w tym również w Polsce, a także w Ameryce Łacińskiej
i wielu krajach rozwijających się.

System sygnalizacji nr 6

Jest to system sygnalizacji we wspólnym kanale, przystosowany do pracy
dwukierunkowej.

Jeden kanał o przepustowości 2400 bit/s obsługuje sygnalizację
przypadającą na 2048 kanałów telefonicznych.

Dane sygnalizacyjne tworzą grupy bitów zwane jednostkami sygnałowymi.


Każda jednostka zawiera 28 bitów, z których 20 pierwszych jest bitami
informacyjnymi, a ostanie 8 - bitami kontrolnymi.

Jednostki sygnałowe są pogrupowane w bloki, po 12 jednostek w bloku.

Pierwszych 11 jednostek jest wykorzystywanych do przenoszenia
wiadomości.

Ostatnia, dwunasta jednostka służy do potwierdzania, czy ostatni
otrzymany blok nie zawierał błędów. Jeżeli błędy wystąpiły,
następuje ponowna transmisja całego bloku.

Głównymi zaletami omawianego systemu sygnalizacji są: duża
szybkość i duża różnorodność sygnałów, które można
wykorzystywać.

Odmianą sygnalizacji nr 6 stosowaną w USA jest system CCIS (ang.
Common-Channel Interoffice Signaling).

SYGNALIZACJA

W ŁĄCZU ABONENCKIM

Stan spoczynku AbA (mikrotelefon odłożony) -- w łączu abonenckim
nie płynie prąd.

Wywołanie, czyli podniesienie mikrotelefonu powoduje zamknięcie pętli
abonenckiej.

Przepływ prądu zostaje wykryty w centrali. Powoduje to przyłączenie
do łącza abonenckiego odpowiedniego urządzenia, o ile jest ono
dostępne, umożliwiającego odbiór numeru abonenta wywoływanego. W
systemach o sterowaniu bezpośrednim jest to wybierak, a w systemach z
wydzielonym sterowaniem - rejestr.

Przyłączenie urządzenia sygnalizowane jest abonentowi wywołującemu
poprzez sygnał zgłoszenia centrali. Sygnał ten ma częstotliwość od
400-450 Hz i jest nadawany w sposób ciągły do chwili rozpoczęcia
wybierania. CCITT dopuszcza również inne postaci sygnału zgłoszenia.

Po otrzymaniu sygnału zgłoszenia AbA wysyła informację adresową,
wybierając numer AbB.

Stosuje się dwa różne systemy przekazywania informacji adresowej.
Starszy, stałoprądowy, (zwany też dekadowym), polega na wysyłaniu
serii impulsów odpowiadających kolejnym cyfrom, poprzez zwieranie
pętli abonenckiej. W nowszym, wieloczęstotliwościowym, każdej cyfrze
odpowiadają dwie określone częstotliwości.

Do wysyłania impulsów stałoprądowych wykorzystuje się tarczę
numerową, bądź też odpowiednie urządzenie elektroniczne, sterowane
klawiaturą.

Numer abonenta żądanego jest nadawany do centrali telefonicznej za
pomocą tylu serii impulsów wybierczych, z ilu cyfr składa się ten
numer.

Liczba impulsów w każdej serii odpowiada wartościom poszczególnych
cyfr numeru, a więc cyfrze 1 odpowiada jeden impuls, cyfrze 2 - dwa
impulsy itd. Cyfrze 0 odpowiada dziesięć impulsów.

Impulsy tworzące jedną serię są wysyłane z częstotliwością
nominalną wynoszącą najczęściej 10 Hz. W niektórych krajach
częstotliwość ta wynosi 20 Hz. Między seriami impulsów występują
przerwy międzyseryjne, kilkakrotnie dłuższe od poszczególnych
impoulsów.

Prąd spoczynkowy Is, płynący przez obwód rozmówny aparatu przed
rozpoczęciem impulsowania, zwiększa się do wartości maksymalnej Im
po wyprowadzeniu tarczy numerowej ze stanu spoczynku. Spowodowane jest
to zwarciem obwodu rozmównego przez zestyk zwierający tarczy
numerowej.

Po naciągnięciu i zwolnieniu tarczy rozpoczyna się jej samoczynny
powrót do pozycji spoczynkowej. Konstrukcja tarczy numerowej powoduje,
że zestyk impulsujący zaczyna impulsować dopiero po czasie około 200
ms od chwili rozpoczęcia ruchu powrotnego. Pozwala to na uzyskanie
odpowiedniej przerwy międzyseryjnej.

Zestyk impulsujący otwiera się i rozpoczyna się pierwsza przerwa.
Trwa ona przez czas tp, po czym zestyk impulsujący zamyka się i
pozostaje w tym stanie przez czas zwarcia tz, a następnie otwiera się
ponownie, wskutek czego następuje druga przerwa. Powtarza się to tak
długo, aż zostanie dokonana odpowiednia liczba przerw i zwarć,
odpowiadająca nadawanej cyfrze.

Po ostatnim zamknięciu zestyku impulsującego następuje otwarcie
zestyku zwierającego i zmniejszenie prądu do wartości Is. Sytuacja
powtarza się dla kolejnych cyfr.

Stosunek czasu przerwy tp do czasu zwarcia tz zależy od typu centrali,
do której wysyłane jest impulsowanie. Najczęściej wynosi:

tp / tz = 2 (centrale Strowger 32AB, centrale Pentaconta),

tp / tz = 1,4 (centrale Ericsson)

tp / tz = 1,7 (centrale Siemens).

Zasadniczą wadą przedstawionego systemu przekazywania informacji
adresowej jest długi czas wybierania.

Wady tej nie mają aparaty z sygnalizacją wieloczęstotliwościową.
Najprostszym sposobem kodowania dziesięciu cyfr jest wybór dwu
spośród pięciu możliwych częstotliwości. System ten jednak nie
został przyjęty ze względu na trudności w zabezpieczeniu przed
naśladowaniem informacji przez sygnał mowy.

Systemem zalecanym przez ITU-T (zalecenie Q.23) i szeroko stosowanym
jest wybór dwu częstotliwości, przy czym każda z nich wybierana jest
z innej grupy zawierającej cztery różne częstotliwości. Tak
skonstruowany kod nazywany jest kodem ,,2(1/4)".

Przewidziano sygnały dla dziesięciu cyfr oraz sześciu symboli
rezerwowych. Symbole to mogą być, na przykład, wykorzystywane do
przekazywania do centrali informacji o żądaniu dodatkowych usług.

Po odebraniu przez centralę informacji adresowej rozpoczyna się
zestawianie drogi połączeniowej (w przypadku systemów o sterowaniu
bezpośrednim, droga jest zestawiana już w czasie wybierania).

W niektórych centralach informuje o tym AbA sygnał marszrutowania.
Długi okres ciszy mógłby zaniepokoić abonenta i spowodować jego
rezygnację z połączenia.

Sygnał marszrutowania ma tę samą częstotliwość co sygnał
zgłoszenia, ale przerywany jest w rytmie: 50 ms emisji i 50 ms ciszy.

Po zestawieniu drogi połączeniowej do AbB, następuje wywołanie AbB
poprzez wysyłanie prądu dzwonienia o częstotliwości 15-25 Hz i
napięciu 90-150 V. ITU-T zaleca, aby prąd dzwonienia był wysyłany
przez 0,67 do 1,5 s, po czym następowała przerwa o długości 3 do 5
s, po której wysyłanie prądu byłoby wznawiane itd.

Jednocześnie z wysyłaniem prądu dzwonienia, do AbA wysyła się
zwrotny sygnał dzwonienia o częstotliwości od 400 do 450 Hz (czyli
takiej samej jak sygnał zgłoszenia centrali) i przerywany tak, jak
prąd dzwonienia. Przerwy i emisje prądu i zwrotnego sygnału
dzwonienia nie muszą być zsynchronizowane.

Podniesienie mikrotelefonu przez AbB powinno być natychmiast wykryte i
musi spowodować natychmiastowe przerwanie wysyłania prądu i sygnału
dzwonienia.

Po zakończeniu ,,rozmowy" jeden z abonentów odkłada mikrotelefon
jako pierwszy. W zależności od konkretnego systemu rozłączenie może
nastąpić po odłożeniu mikrotelefonu przez AbA lub przez dowolnego z
abonentów, a także przez obu abonentów.

Sygnał zajętości wysyłany jest do AbA w razie zajętości abonenta
wywoływanego. Jest to sygnał o częstotliwości takiej samej jak
sygnał zgłoszenia lecz przerywany w rytmie o czasie cyklu od 300 do
1100 ms (cisza i emisja łącznie). Stosunek czasu emisji do czasu ciszy
powinien wynosić od 0,67 do 1,5.

Sygnał niedostępności, nazywany też sygnałem natłoku, jest
wysyłany do AbA w razie niemożności zestawienia połączenia z
powodu chwilowego braku wolnych łączy lub wolnej drogi w polu
komutacyjnym.

Zalecenia ITU-T nie rozróżniają sygnału niedostępności i
zajętości, ale rozróżnienie to dopuszczają, z tym że rytm sygnału
zajętości powinien być wolniejszy od rytmu sygnału niedostępności,
przy czym rytmy obu sygnałów powinny mieścić się w granicach
ustalonych dla sygnału zajętości.

Sygnał ostrzeżenia włączany jest do obu abonentów wtedy, gdy do
istniejącej rozmowy włącza się telefonistka w celu zaoferowania
rozmowy międzymiastowej.

Sygnał specjalny informuje abonenta nawiązującego połączenie
międzynarodowe, że powinien skorzystać z pomocy telefonistki w kraju,
w którym połączenie jest inicjowane. Sygnał ten stosuje się
wówczas, gdy komunikaty słowne lub inne sygnały tonowe nie są
rozumiane przez AbA. Sygnał zawiera odcinki emisji i odcinki ciszy
trwające po 1 s. W odcinku emisji nadaje się kolejno trzy sygnały o
równych długościach i częstotliwościach: 950 Hz, 1400 Hz, 1800 Hz.

Dodatkowy sygnał, wykorzystywany w przypadku aparatów wrzutowych
polegający na odwróceniu biegunowości baterii zasilającej łącze
AbA, po podniesieniu mikrotelefonu przez abonenta wywoływanego,
powoduje zainkasowanie monety.

Coraz częściej używane są komunikaty słowne wysyłane do abonenta
wywoływanego, na przykład: ,,nie ma takiego numeru", ,,abonent
czasowo wyłączony", czy ,,wrzuć monetę".

ITU-T Recommendations

Supplement 2 to ITU-T Recommendation E.180

POLAND

DIAL TONE 425 CONTINUOUS

SECOND DIAL TONE 425+350 CONTINUOUS

RINGING TONE 425 1.0 - 4.0

BUSY TONE 425 0.5 - 0.5

CONGESTION TONE 425 0.5 - 0.5

SPECIAL INFORMATION TONE 950/1400/1800 3×0.33 - 1.0

WAITING TONE 425 0.15 - 0.15 - 0.15 - 4.0

ROUTE TONE 425 0.05 - 0.05



Rodzaje SygnalizacjI

Realizacja fizyczna





Prądem stałym











W paśmie

Sposoby sygnalizacji Prądem przemiennym



Poza pasmem







W szczelinie

Cyfrowa



Poza szczeliną



Logiczne powiązanie z kanałem użytkownika





Skojarzona z kanałem



Typy sygnalizacji





We wspólnym kanale



Sygnalizacja w traktach cyfrowych PCM 24







Wieloramka



Ramka

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12























Ramka





Kanał rozmówny

1 2 3

...

22 23 24



Szczelina czasowa

1 2 3

...

22 23 24

































Bit 1 2 3 4 5 6 7 8























Przydział bitów

Numer ramki Informacja rozmówna Sygnalizacja

1 1 - 8 (

2 1 - 8 (

3 1 - 8 (

4 1 - 8 (

5 1 - 8 (

6 1 - 7 8

7 1 - 8 (

8 1 - 8 (

9 1 - 8 (

10 1 - 8 (

11 1 - 8 (

12 1 - 7 8



Do celów sygnalizacyjnych wykorzystuje się ósmy bit każdej szczeliny
czasowej w co szóstej ramce.

Sygnalizacja w traktach cyfrowych PCM 30/32







Wieloramka







Ramka 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

























Ramka







Kanał rozmówny - 1 2 3

...

15 - 16

...

28 29 30

Szczelina czasowa 0 1 2 3

...

15 16 17

...

29 30 31





































Bit 1 2 3 4 5 6 7 8





























Szczelina 16

Szczelina 16

Szczelina 16

ramki 1

ramki 2

ramki 15

abcd abcd

abcd abcd

abcd abcd

kanału kanału

kanału kanału

kanału kanału

1 16

2 17

15 30

abcd - oznacza grupę czterech bitów przydzielonych do sygnalizacji
związanej z jednym kanałem rozmównym

Każdemu kanałowi rozmównemu przyporządkowuje się kanał
sygnalizacyjny. Kanały te są tworzone w szczelinie kanałowej 16 w ten
sposób, że bity 1 do 4 tworzą kanały sygnalizacyjne dla kanału
rozmównego o numerze równym numerowi ramki w wieloramce, a bity 5 do 8
( dla kanału rozmownego o numerze równym numerowi ramki powiększonemu
o 15. Zasada ta dotyczy ramek od 1 do 15. Szczelina 16 w ramce 0 służy
do synchronizacji wieloramki.



i





Cyfra 3





Im











Is







































Naciągnięcie i zwolnienie tarczy Bieg jałowy

tp tz







Przebieg prądu w obwodzie impulsowania w przypadku wybierania cyfry 3



Grupa częstotliwości większych

Hz

1209

1339

1477

1633















697

1

2

3

A















770

4

5

6

B

Grupa częstotliwości mniejszych











852

7

8

9

C















941

*

0

#

D



























Przydział częstotliwości w klawiaturze wybierczej

Abonent wywołujący

AbA

Centrala

Abonent wywoływany

AbB

Wywołanie ( Identyfikacja AbA



Zgłoszenie centrali ( Przydzielenie pamięci i podłączenie
wyposażenia



Informacja adresowa ( Analiza cyfr i wybór zespołu wyjściowego



Zwrotny sygnał dzwonienia ( Zestawienie drogi połączeniowej (
Wywołanie

(prąd dzwonienia)



Odłączenie zwrotnego sygnału dzwonienia i prądu dzwonienia ( Odzew

(podniesienie mikrotelefonu)

( Rozmowa (

( Nadzór (

( Rozmowa (

Odłożenie mikrotelefonu (

( Odłożenie mikrotelefonu



Odłączenie wyposażenia











Przykładowy schemat wymiany sygnałów w telefonicznym łączu
abonenckim

Sygnalizacja

Sygnalizacja w łączu abonenckim


Pobierz plik - link do postu